همه ی خاطرات و نوستالژی ها را یکجا گم کرده ام اما لحظاتی پیش می آید که هوس می کنم دنبالشان بگردم.. مثل همین الان که گرسنه م است و یخچال و کابینت ها را از روی عادت باز و بسته می کنم .سر آخر دست از پا درازتر در انتظار معجزه ای خوشمزه روی میز غذا خوری پهن میشوم.
از منوی خیالی هوا یکی از معمولی ترین ها را انتخاب می کنم و کلید پلی را میزنم. دوربین جای من است و گاهی از بالا فیلمبرداری شده ( این را نمیتوانم بفهمم) . تصویر دوباره زنده می شود ، گریه می کند، راه می رود ، نزدیک میشود، می خندد ، و…و حالا می خواهد چیزی بگوید…همینجا پاز می زنم. چه خواهد گفت؟ ممکن است مثل سیلی روی صورتم سرخ شود؟ شاید بنفش پای چشمانم جیغ بکشد. که بوسه ها بیوه شوند.. بس شوند. از ترس برای لحظه ای لبخند گوشه ی لبانم تبخال می زند، گلویم می سوزد و از سرما خشک می شوم.
یکباره زنگ در به صدا در می آید. اما.صدا رفته.تصویر برفکی ست. آنتن را جابه جا می کنم. کنترل دست چه کسی است؟ باید دوباره تماشا کنم…
لاسول می گوید
“چه کسی، چه می گوید، به چه کسی،از چه مجرایی، و با چه تاثیری؟”
چه اهمیت دارد دوست من ؟ ارتباط یک طرف ست..
کسی که اوست و
باقی باد هوا

———–
خانم همسایه همچنان زنگ در را میزند.
یک بشقاب آش رشته پشت در انتظار می کشد

8/24
photo by me

مچش را گرفته ام:
با قدم های نا منظم
شصت بار جهان را دور میزند..
یک دقیقه سکوت. خسته و از نفس افتاده
فاتحه اش را میخواند.
.
از روی نقشه، تمام تپه ماهورها را قیچی می کنم.در ثانیه ای دریای سرخ از تپش می افتد
و سیل
از چشمانم بیراهه می رود
موج گرما تا کمربند استوا..
این گناه حد ندارد؛
بزن!
شصت بار
نبض زندگی در دستان توست
زندگی
هم رنگ شنجرفی…
.
.
مچم را می گیرد!
_____________
photo by me

در زندگی، همواره نگاه های هولناکی در رفت و آمدند که به شکل غریبی متمایز می نمایند. بار سنگین نگاهی که چشم مان تاب شان ندارد، اسلحه های گرمی که می سوزانند و ذوب می کنند. یک دو لول توانا همواره پر از خشاب آماده ست.
یادم هست سالها پیش خیلی به ندرت، وقتهایی که از کسی خوشم می آمد.. یا حداقل برایم آدم مهمی بود  و مجبور بودم موقع حرف زدن نگاشان کنم، لحظاتی بود که هول می شدم و آنقدر آن مواجهه برایم سنگین بود که نا خوداگاه مجبور شوم سرم را بیندازم  پایین و نگاهم را  بدزدم . نوجوانی معذب که گاهن به در و دیوار و گل قالی نگاه می کند.
بعد ها یک بازی برای خودم اختراع کردم چون حقیقتن دوست نداشتم ضعیف و خجالتی بنظر برسم. پس در آن لحظات بخصوص چشمانم را تار می کردم به این شکل که فوکوس چشمم را انگولک می کردم و کانونش را عقب تر می بردم. حالا همزمان چشمان مخاطب-گوینده ام را می دیدم و نمی دیدم . صورت و چشمانی محو ِ محو..درست مثل ویو عینکی که برای چشمان شما نباشد. با جابه جا کردن کانون چشمم ورای آدم روبرویم به راحتی مدت مدیدی توی چشمانش زل میزدم و هر از گاهی سرم را هم تکان می دادم بی آنکه ذره ای بو ببرد. من یک آستیگماتیسم بالفطره بودم که دیگر لپ های قرمزم مرا لو نمی داد.
امروز که این عکسِ آرشیوم را نگاه می کردم یاد این قضیه افتادم . خیلی وقت است با این بازی کسی را نگاه نکردم.. شاید احساس نیازش پیش نیامده یا اینکه چشمانم آنقدر رک و گستاخ شده اند که از لو رفتن ابایی نداشته باشند. امروز بعد از چند صد کلمه ای که از گفتگو می گذرد  شگفت زده میشوم وقتی متوجه می شوم که من نه چشم دیگـــری و نه کانونی در دوردست بلکه خودم را می بینم، خودم به تنهایی که در چشمان دیگری لانه کرده و به خودم زل زده است… تنها، مغرور..
محصور در آزادی…
________
3D Stereograms image : face

الف-همسر       ب- بغل دستی       ج- مهماندار هواپیما       د- خواهر/ مادر       ک- پدر/ پسر/ اسطوخودوس

2- در هنگام پریدن رنگ لباستان در تصویری که از خود می بینید  به کدام گزینه نزدیک تر است؟

الف-زرد       ب- مشکی     ج- صورتی/سبز/قهوه ای /آبی/قرمز       د- رنگ ِ بدن    ک- چهار خانه

جایی معلق بین آسمان و زمین قرار دارید، نگاهی سریع به پایین می اندازید.
3- چه منظره ای پیش روی شماست؟

الف- دریا       ب- جنگل       ج- دشت/کوه/زمین بایر       د- منظره ی زیبای یک روز برفی       ک- نیویورک سیتی

4- لحظه ی برخورد با منظره ی پیش رو با کدام عضوتان فرود آمده اید؟

الف- سر       ب- پا       ج- دست       د- به پشت       ک- دمر ( تمام جوارح)

شما در جا بیهوش شده اید و سریعن با آمبولانس به بیمارستان منتقل میشوید، وقتی به هوش میایید کسی بالای سر شماست.
5 – آن شخص چه کسی ست؟

الف-همسر       ب- مهماندار هواپیما       ج- خودم       د- دلبرکان غمگین من       ک- سیمای زنی در دوردست

اکنون خدا را شکر حالتان خوب است و در سوپر مارکت هستید. انواع تنقلات پیش روی چشمان شماست. ،
6- به ترتیب اولویت انتخاب کنید.

الف- چیپس سرکه نمکی       ب- یامی ذرت مکزیکی       ج- کیت کت       د- بستنی دومیس       ک- رد بول/سیگار

———————————————
جـــــواب:

1-    بیانگر این است که شخصیت اجتماعی شما در چه مسیری پیش خواهد رفت
*الف : زناشویی و ثروت  * ب: بی بند و باری مفرط * ج : خیرخواهی ملت * د: فمینیست با غیرت  * ک: عمر با عزت
2-    نشاندهنده ی صفت های اخلاقیان
*الف : ترسو و بشاش * ب: عاشق و احساساتی * ج : موزمار و باهوش * د: هوس باز و قابل اعتماد  * ک: مهربان و خانواده دوست

3-    بهترین گذینه ی آینده ی شغلی شما
*الف : دریانورد   * ب: جنگل بان * ج : پلیس امنیت ملی * د: نقاش و نویسنده  * ک: دکتر- مهندس

4-    بیانگر ویژگی های بارز شما ست
*الف : شما بر خلاف باطنتان فردی قابل اعتماد بنظر می رسید، استعداد بی نظیری در دزدی دارید که باید بیشتر پرورشش دهید . مشکلات زندگی روی سرتان آوار می شود اما شما با هوش سرشارتان به سرعت از پسشان بر می آیید. شما یک بودای فرزانه و مادر و پدری مهربان برای فرزندان خود هستید. البته پیشنهاد می کنیم به عقاید دیگران هم احترام بگذارید
* ب: شما برای موفقیت به انرژی و همت بالایی نیازمندید و همواره در حال سگ دو زدن هستید. ادامه تحصیل دهید و صبور باشید، قطعن به اهداف و آرزوهای خود خواهید رسید. دیر و زود دارید اما سوخت و سوز ندارید. شما همواره لباس شبتان را از پا تنتان می کنید و کتتان را زودتر از شلوارتان در می آورید. گاهی بر عکس باشید و در روزها به گروه الف اطمینان کنید.
* ج : شما استعداد کم نظیری در هنر و الهیات دارید. به ندرت به سینما می روید و خوابتان کم است. بهتر است کمی هم به مسائل اقتصادی توجه نمایید و تحربیات خود را در بورس خرج کنید. موفق خواهید بود. کمی به خود بیایید و در اولین فرصت به ماداگاسکار بروید و از یاد خدا غفلت نورزید. شما فردی منزوی و خجالتی هستید اما انرژی زیادی از جمع می گیرید. بهتر است  در یک ان جی اُ عضو شوید.
*د: تبریک می گویم شما کاملن در تعطیلات بسر می برید. شما فردی عاشق و احساساتی هستید، احتمالن لیبرال و احیانن شکست عاطفی خورده اید. خواننده های لس آنجلسی رو به بومی ترجیح می دهید و در عین حال برای وطن و پهلوانان ارزش زیادی قائلید. بهتر است کمی در فعالیت های ورزشی شرکت کنید و سرانه ی مطالعه ی خود را بالا ببرید. شما بسیار رفیق باز و در شغل های آموزشی و آزاد موفق خواهید بود
* ک: شما دنیا به هیچ جایتان نیست و در عین حال فرصت طلب هستید و تحمل شنیدن نصیحت را ندارید. به روح اعتقاد دارید و حداقل روزی یک ساعت اضافه کاری می ایستید. یک مدیر سرسخت و موفق و گاهی پوچ و افسرده اید و به مرگ فکر می کنید. بهتر است در عقاید خود تجدید نظر کنید یا به روانپرشنان مراجعه و بستری شوید  . البته بهتر است قید زندگی را بزنید و در اولین فرصت به روش علمی خودکشی کنید.

5- گویای واقعی کسی ست که می بینید.
*الف-همسر   * ب- مهماندار هواپیما    *ج- خودم   * د- دلبرکان غمگین من   * ک- سیمای زنی در دوردست

6- گویای شخصیت دوست یا همسر شماست
*الف- بانمک و عصبی    ب- باکلاس و جذاب    ج- شاد و برنزه    د- باهوش و پیچیده    ک- روشن فکر خسته
———————————————
توانا بود هر که دانا بود/ ز دانش دل پیر برنا بود

همان اندازه که استکان برای نعلبکی نقش مهمی ایفا می کند به همان شکل کــــانــــاپـــــه از اعضای لاینفک تلویزیون محسوب می شود و اساسا تلویزیون بدون حضور کاناپه گل و گشاد و تنبل روبرویش جایی در خانه ندارد.
کاناپه عضو خیانت پیشه ی خانه ست ( اعضا در ساعات بیشمار و حالات مختلف روحی به آغوشش پناه می برند. ) و به راحتی در عین راحتی ساعت ها تماشاچی را پشت تلویزیون بدون انتقال هیچ عذاب وجدانی در آغوش می گیرد.( چگونگی گذر زمان به همان راحتی ِ جایش سپری می شود. )
سریال پخش می شود، مخاطب سرگرم می شود ، اخبار پخش می شود مخاطب لم داده و پایش روی میز است ، گفتگوی ویژه و سخنرانی بزرگی پخش می شود مخاطب خمیازه می کشد، اذان پخش می شود و صدایش با خر و پف بلند شده از کاناپه در می آمیزد و ساعت ها خواب راحت وعده داده می شود.
یک ماکت برای نشان دادن خــــانــــه، با داشتن فضایی به وسعت سه متر مربع از هم آغوشی تلوزیون و کاناپه ی روبرویش ، کامل است و در عین حال پر از خالی ست.
میعادگاه اعضای خانواده نه میز شام بلکه کاناپه ی روبروی تلویزیون است

گاهی وقتها از اینکه در طراحی گرافیک نه تنها سلیقه ی کج مشتری به شدت دخیل می شود بلکه از پافشاری لجوجانه اشان بر سر یک سری عقاید بی سر و ته و بی ربط بدجوری کفری می شوم!
چند هقته قبل، پیشنهاد طراحی منو ی کافه ای مدرن”داشتم که مدیر کافه مصرانه خواهان گنجاندن عکس منشور کورش حداقل 4 ســـانتــــی متر وسط لیست انواع قهوه، تیرامیسو،کافه گلاسه، کوکتیل و .. بود. در حین کلنجار رفتن با مشتری برای متقاعد کردن بی ربطی قضیه در حد دستگیره ی در ناگهان متوجه آویزها یی از نماد های دوهزار و پانصد ساله مان از دست و گردن یارو شدم و ادامه ی صحبتم که در حقیقت زیر سوال بردن امثال خودش بود را درز گرفتم.
بیش از این تحمل جر و بحث با یک کافی من که مدتها ایران نبوده و در هر پاراگراف از صحبت هایش دو کلمه آلمانی چپانده شده اما اینجا در وطن به شکل ناسیونالیستی آریایی بودنش را به رخم بکشد نداشتم.
چیزی که ذهنم را مشغول کرد انواع دستاویزه کردن فرهنگ در ارتباطات و زندگی مردم ما بود. مثلن گروهی از مهاجرین ایرانی، اقتدار خود را در خارج از مرزها در گرو اصالت فرهنگ باشکوه دوهزار و پانصد ساله مان دیده همانها که احتمالن در کنار به کار بردن تاریخ میلادی، تمام جشن های تقویم باستانی و اساطیری را از بر بوده و پیش قراول طرح تغییر روز عشق از ولنیتاین به سپندار مذگان هستند. کلیشه های معمول یک مرتجع که اصالت و باور خود را در گذشته ها جستحو می کند. یکی از دوستانم با ولع خاصی زبان پهلوی می آموزد. حتا در آموزش رسم الخط این زبان کهن پارسی کوتاهی نمی کند. در مقابل مهاجرانی نیز هستند که پوئن مثبت فرهنگمان را پیدا کرده اند:دست گذاشتن روی سیاهی و نا امنی امروزمان و از آب گل آلود ماهی می گیرند. و برای یافتن توجه و جایگاه مورد نظر، به عنوان یک قربانی روشتفکر- نخبه – هنرمند از یک ایران کوچک زیر ظلم دستگاه بزرگ حاکمه به پناهگاه های امن اروپایی ، امریکایی رسیده و جان سالم به در برده اند و اینگونه لزومی به اثبات خود به عنوان یک انسان! ندارند و از آن ها تجلیل می شود.
وقتی که اعتماد ( در مقابل نا امنی) به عنوان یکی از بزرگترین نیاز های تمدن وجود نداشته باشد، مردم جز عکس های یادگاری کنار تخت جمشید تعلق خاطری نخواهند داشت
منشور کورش به جای خودش در موزه ی بریتانیا بر می گردد اما با فرازی از کورش کافه افتتاح می شود.شاید من هم اگر پشت بار کافه ای دور افتاده در آلمان به کوکتیلینگ مشغول بودم تنها محافظ من در مقابل توهین خارجی، سرباز هخامنشی روی گردنبندم بود.

analog photo & print by me

شروع … دوباره. دستی که … می خورد.. نه … خداحافظی و …حتا … برای پیدا … میان صدهزار… سیاهی … برافروخته و … شده از … آزادی.

شروع می شود دوباره. دستی که برایت تکان می خورد.. نه برای خداحافظی و نه سلام؛ و نه حتا برای پیدا کردنت از میان صدهزار سیاهی لشکر برافروخته و دیپرت شده از استادیوم آزادی. دستی که لرزش خفیفی گرفته از هیجان. هیجانی که ضرب می گیرد روی میز. دف می زند برایت. دست خودت که حتا هنوز نمی داند پارکینسون چه جور صابونی ست. تا یادت بیاورد که متوجه اش باشی همه چی دست خودت است بیهوده به باقی چیزها حواله ندهیم از قبیل تقدیر. ت دارد اما ته ندارد. دست به کار می شوم و این ها را می نویسم. بهتر بگویم یعنی تایپ می کنم. روی بد چیزی انگشت گذاشته ام. حروف. چهار حرف  در وسط کیبرد. که مثل چهار عدد تخم مرغ که الان درون فر تغییر هویت داده اند تا به همراهی روغن و شیر و محموله هایی از این دست کیک تولد شوند آها تولد! همه چی تولد است مرگ ندارد. کلمه، تخم های زبان است و زبان یک کیک  دروغگوی پر مدعا. که به بار می نشیند روی نوک زبانت و وحشی ات می کند. رم می کنی و دیگر خودت نیستی. حروف زاده می شوند. آزاد می شوند گاهی زیبا و خوشمزه به نظر می رسند و ما گولشان را می خوریم.

آدم با خیلی چیزها خودش را گول می زند. مثل ضرب المثل. حتا با فالی که بچه ی سرتق خیابان به زور داخل جیبمان می چپاند و تا حدی خوش بینی.در بچه گی عاشق کیک و شیرینی بودم. شاید اگر بچه دزدی سر راهم قرار می گرفت و برای ده دقیقه میشد عموی من و وعده ی کیک کشمیشی میداد گولش را می خوردم و الان خدا می داند کلیه هایم درون شکم کدام بیچاره ای لم داده بود. من به جز دست هایم به کلیه هایم هم فکر می کنم. به ریه ها. نایژک ها. یعنی حواسم بهشان هست. مثلن به دم و بازدم که فکر کنی، خلقت تنگ می شود چون مجبوری بشماریشان یا پلک زدن. هی پلک خواهی زد. چون درباره اش فکر کرده ای پس به هیجان می افتند و نمود بیشتری پیدا می کنند. هر چه که فکر را مشغول خود دارد پررو می شود و زورگو. همین دستم در ابتدای سطور. من را مجبور به نوشتن کرد. شاید اگر موزیک لایت نبود مثلن می رقصید. در هر صورت بیکار نمینشیند. البته دست خودم است. چیزهایی که دست خودمان نیست همان هایی هستند که گولمان می زنند. همین شناسنامه و ارقام. علی رقم ماهیت گول زنکشان چیزی که از شواهد پیداست شروع یک سال جدید برای دوباره بزرگ شدن. با مبدا یازده تیر.

نای، متوجه ی بوی وانیل می شود. دستانم کف می زنند و در عرض همین ارقام و ثانیه ها بیست و شش ساله می شوم!

شروع شد دوباره.

 90/4/10

  ————————-

عکس: دورگیری دست پنج و نیم سالگی و دست امروزم

شما یادتان نمی آید.هیچ چیز به واقع شکل الان نبود.. هر چه هم فکرش را بکنی ..پذیرفتنش سخت است ؛حتا برای من که تمام آن سالها از نزدیک وقایع را لمس کرده ام. می گویم سال..، اما حتا نمی دانی سال،چیست!. نمیدانم چرا این ها را الان برای شما می گویم؛ واقعیتی که می خواهم تعریف کنم تحریف شده است و  ویران کننده تر از زلزله ی سال نود و دو. یعنی زلزله ای خیلی دور.چیزی را که سالها در وجودش با خود کلنجار رفتم و رفتم و هیچ که..زمانی که همیشه عقب ماندم

شاید از بزرگترهای خود شنیده باشید جای همین خیابان زیدان که تراموای غرب به شرق آسمانش را محوط کرده، روزگاری، قبل تر از زلزله ی بزرگ نود و دو، اتوبان همت یکی از شریان های اصلی تهران بود و تمام جوانی مرا خلاصه می کرد. حدود سال نود بود. تازه به نیروی راهنمایی رانندگی ملحق شده بودم. راننده ی یکی از همین بنزها. مامور پل فجر. سه تا گشت بنز در اتوبان همت بودیم؛ یک وانت نیسان جرثقیل و یک راکب موتور، که من با مسئول محور همت گشت زنی می کردم. افسر احدی.-پدر سه دختر دم بخت؛ – مرد چاق و عیالوار پخته ای که لهجه ی شمالی غلیظش را خوب حفظ کرده بود و میزبان دست و دلبازی در بسیاری از شب های جوانیم بود.مرد بیخیالی که حتا چین عصبانیت در چهره اش را هم نمیشد جدی گرفت. تقاطع همت و مدرس، مسیر هر روز ما بود..شاید تصور این مسیر ها برای شما نیاز به درک بصری از فضای آن دوره داشته باشد و خب..در اختیار نداشتن هیچ فیلم و عکسی از آن دوره  تمام این ها را غیر قابل درک می کند…پرت و پلا نیست!می خواهم بگویم که آنقدر برایم ملموس است که وقتی از تفرجگاه مصر جدید- تپه های ابوالهول (عباس آباد سابق) رد می شوم همت را زیر پایم احساس می کنم و تمام ترافیک آن روزها را..

در مکان فعلی باغ وحش ژوراستیک، بزرگترین ساعت خاورمیانه قرار داشت.ساعتی تبلیغانی که از چند مسیر همت،مدرس…سواره یا پیاده میشد دید. گمان می کنم چیزهایی شنیده اید اما نمیدانم حتا پدربزرگ های شما میدانستند یا نه، درون ساعت به شکل نیمدایره عمیقی در حقیقت فضای  کلبه ی کوچکی بود که پیرمردی در آن زندگی می کرد.فکرش را بکن!…نگهبان ساعت!

وقت هایی که اتوبان خلوت بود، در مواقع سبکی ترافیک، ماشین را سر افریقا پارک می کردیم و از سربالایی رمپ افریقا خود را به ساعت می رساندیم.جای زیبایی بود که تا مدت ها متوجه وجود زندگی درون ساعت نشده بودم.

بیست وشش سالم بود.

بیست و شش سالم است؛و تنها یک بار بیست و شش ساله خواهم بود. این جمله به خودی خود تکاندهنده ست..اما کافیست که فکرش را نکنی؛ به خیر می گذرد. این را پیری می گوید. نگهبان ساعت.. پیرمرد چهارشانه ی بلندی که رفتارعجیبش همیشه مرا به حیرت وامی دارد:کافیست فکرش را نکنی. یحتمل خودش فکر هیچ چیز را نمی کند.. برای یک بار هم شده باید ببینیش! یک غارنشین وسط یک کوه آپارتمان که زبان را به عنوان تنها ابزار توجیه تمدن ، سالی یک بار به کار می برد. فکرش را که بکن!  اما غار نشین خودش می اندیشد وآپارتمان نشین الگوها برایش. نشخوار کنندگان معاصرند! گاهی مثل همین گوسفند که از چمن های این پارک می چرد.گوسفند پیری ست! سر نگهداریش پشت ساعت اتوبان با مامور حراست منطقه گلاویز شده بود. می گویم عمو جان چرا لجبازی می کنی اگر من سر نمی رسیدم یارو رو لت و پار کرده بودی.. عاشق چشم و ابروت که نیستن.باید مثل من آواره باشی تا حالت جا بیاد!؟ مثل همیشه تنها نگاهی..نگاه عاقل اندر سفیهی که بار سنگینی را بر دوشم می اندازد. می گویم احدی باورت می شه حتا دستگاه تفتیش عقاید سده های میانه هم برای قانع کردنش خود به دگر اندیشی دچار می شدن؟ احدی چیزی نمی فهمد و با ولع گاز بزرگی از ساندویچش میزند و به گوسفند خیره می شود.گوسفند به بع بع افتاده خنده ام می گیرد از این موقعیت. فکرش را بکن! روزها لنگ ظهر، بعد از هفت ساعت گز کردن اتوبان خود را به ساعت می رساندیم و ساعت و پیری و گوسفند و ناهار و باز اتوبان و سرعت و ماشین و جریمه. زندگی ای که برای خود م ساخته بودم. . پدرم همیشه میگفت تو عادت نداری یک جا بمانی.ولگرد کوله پشتی به دوش. بعد ترک دانشگاه درگیری لفظی بزرگی کردیم  و من برای همیشه خانه را ترک کردم. ارتباطات می خواندم. بعدش هم که اتوبان و بنز و طعم تلخ روزمرگی. سعی می کردم فکرش را نکنم و حواس ِ پرت مرا با خود ببرد. با شروع فصل فوتبال سرمان که شلوغ می شد، ابدن متوجه گذر زمان نمیشدم. نمی شوم.روزهایی که ترافیک سبک بود از سر علاافی رد هنرپیشه ها و دخترهای خوشگل را می زدیم حالا به هر بهانه ای.. کمربند.. موبایل.. سرعت .. دنده عقب..ماشینشان را می خواباندیم و.. فرصتی که با آنها لاس می زدیم. افسر احدی بدتر از من. رحم نمی کند. رقت انگیز است وقتی می بینی بخاطر چند مشت جریمه چگونه دلبری می کنند، معمولن هم ریخت ماشین هایشان هستند.بی ام دبیلو ی آلبالویی مغمون. بنز پتیاره.پرادوی شاسی بلند. طبیعی ست حتا به خاطر ظاهرم هم که شده پا بدهند. حوصله شان را نداشتم. فقط محض سرگرمی. به خاطر نمی آورم آخرین باری که کسی را با احساسم در آغوش گرفته باشم. یک کوچه آرامش ..نه  ترافیکی مثل این؛ مثل این  اتوبان..تعدد ماشین ها..سرعت ورود و خروجی ..می روند و می آیند و ردی باقی نمی گذارد و حالا همین تابلوی ورود ممنوع. علائم ضروری راه. تماشای غروب اتوبان از روی این تپه عادت هر روز من شده. دیگر تمام جزئیات را از حفظم. حتا ترتیب رنگ های دامن این کولی جوان که جند روزیست همین اطراف می بینمش. مشکی.قرمز.زرد. فیروزه ای و باز دوباره مشکی الا آخر.

-          بخورمت قناری!

حتا سرش را هم برنمی گرداند. باید از طایفه ی پیری باشد. کوچ نشین های بدوی. مثل آهو می دود . احدی صدایم می کند. باید به شهر بزنم

به شهر زده بودم  اما تمام فکرم را تسخیر کرده بود. سِنور! بعدها اسمش را از احدی شنیدم . به کردی یعنی مرز.. یعنی سر حد.

یعنی جنون یعنی دیوانگی یعنی مرگ یعنی هستی. سنور سنور سنور. و جنون از جایی شروع می شود که یک بیگانه عنانت را در دست بگیرد. عنانم را از کف داده بودم.. احدی می گفت از پیری بعید است فامیل درخشانی داشته باشد. چشمش او را گرفته بود.اما او نه تنها احدی بلکه من ر ا هم نمی دید. سنور تمام توجهش به پیری بود. وقتی دزدکی می دیدم که لباس ها را با سرخوشی از روی طناب می کند  و به داخل ساعت می رود..جایی که از ساعت ها پیش پیری از آنجا بیرون نیامده رعشه به اندامم می افتاد.وقت هایی که می خندید هفت ساله بود. نمی فهمیدم چرا روزگارش را آورده با پیری سپری کند.روزها به همین منوال می گذشت و من ،خودم را پشه ی ناچیزی می دیدم که به زور وارد داستان دیو و دلبر شده. به پیری حسودیم می شد. حتا به چروک های دستش.وقت هایی پیش می آمد که دختر کولی بیکار روی چمن ها گشت می زد و فرصتی میشد دو سه کلمه ای حرف بزنیم .سعی می کرد صمیمت مرا نادیده بگیرد و رسمی برخورد کند.. در وجودش نبود و خیلی تلاش می کرد ساده دیده شود اما سنور پر از انرژی بود و پر از پیچیدگی وانمود می کرد که حوصله اش را سر می برم!.

خدای من! زمانی فکر می کردم مثل مازوفسکی شرکت هیولاها آنقدر رمانتیکم که باید با خودم ازدواج کنم اما حالا حتا عرضه ی این را هم نداشتم که شده برای دقایقی توجه دختر کولی را جلب کنم.

برایش دوربین عکاسی خریدم و سعی کردم به بهانه ی عکاسی اوقات بیشتری را با او باشم. با آن چشم های بادامی زیبایش تمام مناظری که از نظر پنهان می ماند را ضبط می کرد و گاهی لبخندی به عنوان تشکر تحویلم میداد. چشمان زیبایی داشت.مغرور و بی انتها. چیزی نمانده بود از پا در بیایم.بینمان مرزی گسترده بود مثل اسمش. این روی خوش مدت کوتاهی دوام نمی آورد. علاقه ی زیاد سنور به پیری را نمی فهمیدم.کولی ها زندگی خاص خودشان را دارند. سادگی در عین پیچیدگی. معمولن اوضاع خلاف انتظار پیش می رود. خیلی میشد روزهایی که از پیری خبری نمی شد و سنور آهسته و بی خبر به درون ساعت می رفت . و من را به شدت بی قرار و آشفته می شدم. نمی خواستم حتا فکر کنم آن تو چه چیزی در حال اتفاق است. یکی از همین روزها طاقت نیاوردم و خود را به ساعت رساندم . در باز بود ،رفتم تو. اما کسی آنجا نبود انگار آن دو تا آب شده و رفته باشند زیر زمین. گوشه ای از حفره ای روی زمین توجهم را جلب کرد .حدس زدم بی ربط نباشد. خرت و پرت ها را کنار زدم و وارد چاه شدم. زیاد هم تاریک نبود. نمی دانستم کار درستی می کنم یا نه اما یکی یکی پله ها را با ترس عقب می زدم. هنوز هر بار یادش می افتم تمام موهای تنم سیخ می شود. در انتهار دالانی که نیم ساعت به انتهایش فاصله بود… هر لحظه فضا دگرگون می شد.. و ..در مرکز زمین چیزی خیره کننده تر از هر چی رویش دیده ای! دنیایی دیگر! و من خودم را دیدم.. پیری را.. و دختر کولی را.. اما نه به همین شکل اصلی مان . بلکه با دستانی دراز و گوژی بر پشت و موهای پرپشت و سُم های رنگی مثل همین هایی که شماها دارید . درک نمی کنید نسلمان فراموش کرده. ثابق بر آن این شکلی نبودیم. آن دو در حال غنی سازی ماده سیاه کیهانی بودند و تمام این ها دقیقه ای بیشتر طول نکشید. یعنی شصت چشم بر هم زدن و آن ها ناگهان متوجه حضور من شدند! همان موقع صدای شیونی درون زمین شنیده شد و دود شدند و بعد ها فهمیدم شروع زلزله ی بزرگ زمین بوده. همه چیز تغییر کرد .ساعت از حرکت ایستاد و زمان صفر شد. مثل اولش. و وقتی به هوش آمدم خود را در ظاهر جدیدم میان میلیون ها شبه آدم و دایناسور و موجودات دیرینه سنگی دیدم. سنور نیست و مرزی نیست و زمان نگهبان ندارد.

از دور به مراسم تدفین می ماند

زنده و مرده در هم

این خیابان که پلاکش را با خون رنگ زده اند.

سال ها ست در این شهر خیابان ها از زیر اسم شانه خالی می کنند. اینجا خورشید کور شده و شب از بیکاری ستاره هایش را می شمارد

من اسمم را از شب  گرفته ام و تو بی نام و آسوده میلیون سال نوری در جیب بغلت می گذاری

نبش اولین درخت انگور، میان این همه ی خوشه ی شیرین ، لبخند مرا تحویل می گیری و مرگ را برای لحظاتی پشت سر می گذاری…

.

از دور به مراسم تدفین می ماند

این کوچه که بوی کافور می دهد

90/3/18
photo by me | Model sayeh

بی تردید برای نوشتن زمانی بهتر از شب نیست.

شب را که نوشتم یحتمل بازی را شروع کرده ام. مهره ها را می چینم. مهره ها، کلمات هستند؛ همه سیاه. طرف من تویی با مهره های ساکت سفید. چون نمی توانی حرف بزنی و شنیدن، سفید است. قرار نیست کسی چیزی ببازد؛ چیزی برای از دست دادن نداریم، خیالم از این بابت راحت است. البته تو مختاری خیلی اشراف زاده تشریف داشته باشی. ببین! تو فقط بنشین. چیزی را جابه جا نکن. گوشت با من است؟ بگذار ببینم از کجا شروع کنیم… تو آدمی؟  منظوری نداشتم؛ در مورد خودم دچار تردید شده ام. تو یک دهان زیبا زیر دماغت داری پس چرا من ندارم؟ چیزی را جابه جا نکن اما می توانی دست بکشی. جایش رادیو در آمده با یک فرکانس محلی. همین حول و حوش را پخش می کند. اتوماتیک است، به من ربطی ندارد. من میکانیکی تر از این حرفهام. مثلن پیچِ دنده ی راستم شل شده صبح به صبح از دنده ی چپ پا می شم و درجا رادیو اتوماتیک وار، سخنرانی معروف هیتلر را پخش می کند. یک دندگی ست دیگر! البته شب ها بهتر می گیرد. آرامش، وِردی ست که “شب”، جاری اش می کند. مثل صدای تو که ساکتی! مثل صدای درخت. این تنه ها چیست؟ پا؟ تو..تو دو تا پا داری پس چرا من پای رفتن ندارم؟ خب..کف پایم صاف است و معاف. این که چیزی نیست خط های کف دستم هم به هم می رسند. خط عمرند! ببین!. پس دست هایم کو؟! نترسی ها… دستانم بند است به همین زنجیر های شنبه یکشنبه دوشنبه سه شنبه چهارشنبه پنج شنبه جم.. صداها را می شنوی؟!! سرت؟ قرص استامینوفن؟ سرم رفته تا آلاسکا، برنمی گردد.خب معلوم است یخ زده! عجیب که نیست؟ ساعت داری؟ آه! صدای قلبت است. من هم یکی داشتم. دریچه ی میترال هم داشت.بله قرمز. باید یک جایی جایش گذاشته باشم. همه چیز را جا می گذارم حواسم را هم. ببین من ترا یاد کسی نمی اندازم؟خوب تماشایم کن! چی؟ نمی خواهی که بگویی من را نمی بینی؟چه چیزی جابه جا شده؟ کجا رفتی؟ کجایی؟؟؟

این روزها بدیهی ترین وقایع هم مرا بهت زده می کند. چیزها از نو برایم غریبه اند. شکلها.روابط.صداها. تطبیق دادن واقعیت سخت است با ..واقعیت. حتا برای لحظه ای، نمی شناسم او را ، وقتی که اسم کوچکش را کامل صدا می زنند. نیلوفر؟

90/2/19

Photo by me | model: Sayeh